Το Site βρίσκεται υπό κατασκευή - Επικοινωνία: Paideia24blog@gmail.com

40%

We'll notify you when the site is live:

Copyright © Paideia 24 - Εκπαιδευτικά Νέα
Από το Blogger.

Τελευταία Σχόλια

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Κυριακή, 17 Ιανουαρίου 2016

Εθνικός Διάλογος για την Παιδεία! Μα… ο βασιλιάς είναι γυμνός!!

«Όλα πρέπει να τα πουλήσει η Ελλάδα και να αγοράσει δασκάλους. Χρειαζόμαστε έναν στρατό πολιτισμού» (Άννα Συνοδινού).

Άρθρο του Κώστα Πετκόπουλου στην ιστοσελίδα olympiobima.gr

Άνοιξε ο διάλογος για την Παιδεία και από τις πρώτες του ημέρες κιόλας διαφαίνεται, ο εμπαιγμός και η προχειρότητα του Υπουργείου, με την οποία ξεκινάει τη διεξαγωγή του.

Κι ενώ, οι από ματαιοδοξίας αρξάμενες αξιώσεις του κ. Φίλη είναι υψηλές, ωσάν εκείνες που θα είχε ξεκινώντας να ανακαλύψει την Αμερική, προχωράει στον Εθνικό Διάλογο, μη λαμβάνοντας υπόψη του πορίσματα προηγουμένων Εθνικών Διαλόγων, Διακομματικών Επιτροπών και άλλων ομάδων εργασίας που συνετέθησαν με απτά αποτελέσματα και κατευθύνσεις, κατά το παρελθόν.

Οι στιγμές που ζούμε, είναι ιδιαίτερης σημασίας για τον κλάδο, έναν τόσο σημαντικό κλάδο για τη διαμόρφωση του αξιακού πλαισίου της κοινωνίας που θέλουμε να χτίσουμε, ως εκ των ων ουκ ανευ στάδιο της διαδικασίας απεγκλωβισμού μας από την κρίση.

Είμαστε εκπαιδευτικοί. Ξέρετε τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι εμείς είμαστε οι κύριοι υπεύθυνοι για την αποκατάσταση του ήθους, της κριτικής σκέψης, της ανάγκης πρόταξης του «εμείς» έναντι του «εγώ» που κυριαρχεί και διαπερνά τη σημερινή κοινωνία σε όλους τους τομείς, σε όλες τις δραστηριότητες προσώπων ή κοινωνικών της ομάδων και σε όλες τις εκφάνσεις της. Είμαστε όμως, οι κύριοι υπεύθυνοι και για τη διαμόρφωση ενός άλλου πλαισίου στις αξίες των αυριανών πολιτών της. Για αυτό κι εμείς, οι δάσκαλοι, διαχρονικά, σε κάθε λαό, σε όλο τον κόσμο, ήμαστε σεβαστοί, όχι ως υπάλληλοι, ποτέ ως κρατικοί υπάλληλοι, αλλά πάντοτε ως λειτουργοί, ως φορείς αξιών, ως εμπνευστές ιδανικών, ως πρότυπα των παιδιών.

Ταυτόχρονα όμως, είμαστε εμείς, εκείνοι που, με την ιδιότητα του αναπληρωτή, τρέχουμε με μια βαλίτσα στο χέρι σε όλη την Ελλάδα, κάθε χρόνο σε διαφορετική πόλη και χωριό, σε διαφορετικό νησί. Εκείνοι που, κάθε χρόνο, δίνουν τον εαυτό τους στους μαθητές τους, που μοιράζονται για μια ολόκληρη χρονιά, καθημερινά, τις σκέψεις, τις αγωνίες, τα προβλήματα και τους προβληματισμούς τους, δημιουργώντας μέσα από αυτά ένα ιδιαίτερο μαθησιακό περιβάλλον που, πρώτο συστατικό του (κάθε χρονιά), έχει την αγάπη.

Είμαστε όμως και εκείνοι που αφήνουμε οικογένειες, αφήνουμε ακόμη και την ίδια μας τη ζωή να περνάει από μπροστά μας, χωρίς φειδώ στο να δίνουμε τον εαυτό μας, πρώτα στους μαθητές μας και τις ανάγκες τους.

Είμαστε αυτοί που εδώ και 8 χρόνια ζούμε με το όνειρο της δικής μας οργανικής θέσης, βιώνοντας τον εμπαιγμό της κεντρικής εξουσίας με την καραμέλα περί χιλιάδων προσλήψεων, χωρίς σαφείς διευκρινήσεις, χωρίς απόλυτους αριθμούς, χωρίς δεσμεύσεις και αποδείξεις περί των κονδυλίων εκ των οποίων θα υλοποιηθούν αυτές οι εξαγγελίες. Ποια κοινωνία έχει πιθανότητα ανάκαμψης (αξιακής, κοινωνικής, οικονομικής κλπ) όταν εμπαίζει αυτή την κατηγορία των πολιτών της, τους δασκάλους;

Είμαστε αυτοί που ενώ έχουμε τις ίδιες υποχρεώσεις με τους υπόλοιπους συναδέλφους, τους μόνιμους, δεν έχουμε τη δυνατότητα, εδώ και 8 χρόνια, να ζήσουμε όπως αυτοί, οι οποίοι με οίκτο και λύπηση κάθε χρονιά, μας υποδέχονται στα σχολεία τους, ανά την επικράτεια, λέγοντάς μας «πού ήσασταν πέρσι; …υπομονή ρε παιδιά, ας ελπίσουμε κάτι να γίνει και για σας, σύντομα, μακάρι, …κρίμα είναι…».

Όλα αυτά, δεν τα υπενθυμίζω τυχαία, αλλά για να γίνει αντιληπτό ότι κάθε φορά (και τώρα) που αναρτώ ένα κείμενο, μια γνώμη, μια καταγγελία, κάθε φορά που αρθρώνω κάποιο λόγο επικριτικό, με ύφος που ψέγει αυτήν την κυβέρνηση, είναι γιατί είμαι κουρασμένος και αηδιασμένος (ακριβώς όπως όλοι σας) από το μέγεθος του ψεύδους και της υποκρισίας της. Είναι γιατί θέλω να σας θυμίσω την οργή που εκφράζατε για τους προηγούμενους, αλλά και τις ελπίδες που τρέφατε μέσα στο παραβάν (για τους νυν), την ώρα που κάνατε αυτή τη συγκεκριμένη πολιτική επιλογή (πολλοί εξ υμών).

Άρα γίνεται εύκολα αντιληπτό, θεωρώ, ότι το κίνητρό μου δεν είναι να καυτηριάσω και να εκθέσω την προς ημάς προσβολή, την ανικανότητα, την κενότητα και το ψεύδος των της συγκεκριμένης κυβέρνησης πολιτικών σαλτιμπάγκων, με μόνο σκοπό να αρθρώσω έναν ελαφρύ, επιφανειακό, εύπεπτο και απλά εκτονωτικό συνδικαλιστικό λόγο.

Αντίθετα, η ενασχόλησή μου, με τα της εκπαίδευσης θέματα, σε συνδικαλιστικό επίπεδο, προέκυψε ως ανάγκη επίλυσης όλων αυτών των κοινών προβλημάτων, που βιωματικά πλέον, αγγίζουν με τον ίδιο τρόπο πολλές χιλιάδες συναδέλφων.

Αναλωνόμαστε στο αν οι φοιτητές θα είναι «αιώνιοι» ή όχι. Στο πώς θα χρηματοδοτούνται τα Πανεπιστήμια (όταν τις προηγούμενες μέρες η κυβέρνηση φρόντισε να περάσει με νόμο την ακύρωση της υποχρέωσής της να δημοσιεύει στο «διαύγεια» ορισμένες δαπάνες… όλοι καταλαβαίνετε τι σημαίνει αυτό…). Στο πώς θα εκλέγονται οι πρυτάνεις και θα αναλαμβάνουν τα μέλη ΔΕΠ. Στο πώς θα γίνουν δυο-τρεις παρεμβάσεις σε Γυμνάσιο και Λύκειο και τέλος. Αυτή είναι η μεταρρύθμιση;

Θα μιλήσει κανείς τους για την ατζέντα που τους δώσαμε εμείς; Για τα δικαιώματα των αναπληρωτών, για την προσχολική αγωγή, για την ειδική εκπαίδευση, για τους διορισμούς; Για το νοικοκύρεμα των κενών, για την έγκαιρη και εύρυθμη λειτουργία των σχολείων με σωστή προετοιμασία κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού; Χρειάζονται Εθνικό Διάλογο και εκπαιδευτική μεταρρύθμιση αυτά για να λυθούν;

Ακόμη κι αν χρησιμοποιούσα επιστημονική τεκμηρίωση υπό το πρίσμα της Εκπαιδευτικής Διοίκησης και Πολιτικής, τα αιτήματά μας δικαιολογούν, κάθε επίθεση και χλεύη προς ό,τι η πολιτική ηγεσία ονομάζει (πρόχειρα) μεταρρύθμιση, αλλά και προς κάθε απαράδεκτη μορφή διοίκησης που ασκεί στον τομέα της εκπαίδευσης.

Μελέτες, λοιπόν, των Eric Hanushek και Ludger Woessmann, αποδεικνύουν ότι οι καλές επιδόσεις της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης ενισχύουν την ανάπτυξη μιας χώρας, και συνεπώς και την ικανότητά της να παράγει στο μέλλον δημοσιονομικό πλεόνασμα. Άρα, χρειαζόμαστε τόσο ποσότητα μέσων στην εκπαίδευση, όσο και ποιότητα. Χωρίς προσλήψεις εκπαιδευτικών, σίγουρα υστερούμε σε ποσότητα μέσων.

Από την άλλη, με την απαράδεκτου τύπου χρησιμοποίηση των αναπληρωτών, αντιμετωπίζοντάς τους ως δασκάλους μιας χρήσης κάθε χρονιά, υστερούμε και σε ποιότητα μέσων, αφού ο αναπληρωτής δεν μπορεί, όσο και να θέλει, να παράγει αυτό που και ο ίδιος θα επιθυμούσε ή θα ήταν ικανός, όντας κάθε φορά υποχρεωμένος να μπει σε ένα καινούριο περιβάλλον, με καινούριους ανθρώπους, σε καινούριες σχολικές υποδομές, καθώς και δομές και νόρμες κοινωνικές.

Ποια Παιδεία λοιπόν, και ποιο διάλογο; Ποια μεταρρύθμιση και ποια ποιότητα εκπαίδευσης; Ποια αξιοκρατία και ποια αλλαγή; Ποιες προσλήψεις και ποια δικαιώματα; Ποιοι διορισμοί και πόσο ακόμη ψέμα; Πεποικιλμένοι και εντυπωσιακά περιβεβλημένοι με την ψεύτικη περιβολή ενός ανύπαρκτου «ηθικού πλεονεκτήματος». Ο βασιλιάς είναι γυμνός(…) και η ικανότητα αξιοπιστίας του πλέον, μηδενική!!! Η ελπίδα; Χαμένη!...

Υπάρχει ένα απόφθεγμα που χαρακτηρίζει ακριβώς τη σημερινή κατάσταση στην οποία περιήλθαμε εγκλωβιζόμενοι , κατ’ ιδίαν επιλογήν πάντως, δείχνοντας παράλληλα και την κυκλική πορεία της ιστορίας. Θα χρησιμοποιήσω μια φράση του Γεωργίου Παπανδρέου(1888-1968), από μια ομιλία του κάποτε αναφερόμενος στον στρατηγό Γρίβα και που ταιριάζει απόλυτα στο σημερινό πρωθυπουργό και τον ΣΥΡΙΖΑ ως κυβέρνηση, γενικότερα: «Εδοξάσθη κρυπτόμενος και κατεποντίσθη εμφανιζόμενος».

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Αναπληρωτές: Όλα όσα πρέπει να γνωρίζετε !
Πατήστε στην εικόνα